25-11-07

Mijne velo

velo 2Ben net terug van sporten.  Heb sinds een weekje een koersvelo en wou hem uittesten door een stukje te rijden aan zee.  Een stukje werd 10 km met tegenwind van 45km/u (recht uit de zee) dus even moest ik zo hard stampen dat ik amper vooruit geraakte.

Toch doorgezet en het was meer dan de moeite waard, in 't terugkeren kon ik lekker doorstampen met de wind in mijn rug.  Het zeewater spatte over de dijk in mijn gezicht terwijl ik zwetend maar gelukkig naar huis koerste.  Thuisgekomen kon ik amper de trap op.  Nu zit ik hier nog nagenietend van mijn 'high' snel dit berichtje te typen want deze ervaring wou ik toch met jullie delen.  Ik ben zo blij met mijn fietsje!

14:44 Gepost door Foxy in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (9) |

21-11-07

Where must we hide when it comes from inside

hideOpeens is er de regen en kou, na een korte en emotioneel slopende zomer.  Vurige maandagen lijken eeuwen geleden en in tshirt lopen langs het strand zit er ook niet meer in.  Uren kon jij in je eentje rennen of fietsen.  Bij de vurige zonsondergang zaten we dicht bij elkaar geleund tegen een strandcabine, met een fles Italiaanse wijn, pizza en onze tenen in het zand.  Tot de zon onderging en het kouder werd.

Met geen enkele man heb ik meer tijd op 't strand doorgebracht als met jou.  We stoeiden en lachten in het zand en de zee.  We lieten onze natte lichamen drogen in de warme zon.  Ik genoot van jouw hand op mijn dij met het ritmische geluid van de zee om ons in slaap te wiegen.

Weet je nog hoe we de liefde bedreven in de duinen en in de zee?  Dat we daarna keken naar de sterren en ik dacht een vallende ster te zien?  Je wees me er plagend op dat het een vliegtuig was maar ik deed toch maar een wens.  Jij vond het spannend om in de open lucht te vrijen, de kans te lopen om betrapt te worden.  Ik ben daar minder dol op, behalve wanneer ik iets teveel wijn gedronken had en je schaamteloos een portaal binnen trok om je in mijn mond te nemen.

Liefde is water in de wijn doen.  Maar hoeveel?  Voor je het weet drink je enkel nog water.  Hoeveel toegevingen moet je doen voor je jezelf verliest?  Tegengestelden trekken elkaar aan maar hoeveel mag je van elkaar verschillen voor het onleefbaar wordt?  Je kunt pas van iemand houden als je eerst van jezelf houdt.  Maar wat als je jezelf te graag ziet?

Vanaf het begin was al duidelijk dat we slecht bij elkaar pasten.  Jij vond mij labiel, ik vond jou egoïstisch.  Jij wou je dingen doen, liefst alleen of met vrienden.  Ik heb het nooit begrepen.  Je bent zelfstandig en rijp en toch zo jong en ontembaar dat ik er geen weg mee wist.

Naast al onze andere spelletjes speelden we ook jojo met elkaar.  Uit, aan, uit, aan, ...Al onze vrienden zeiden dat ze het niet konden aanzien hoe we samen waren.  Zo erg vonden ze het ons emotioneel te zien wegkwijnen, zoals je eronder lijdt een geliefde te zien aftakelen in een of ander ziekenhuisbed.  Liefde is een vechtsport.  Het is het gevaarlijkste spel dat je kunt spelen, op welke leeftijd ook.

Als we dan toch zo slecht pasten, waarom pakte de passie dan wel?  Welk akelig Godswezen heeft het zo geregeld dat mensen krampachtig met weerhaken aan elkaar kunnen hangen en elkaar tegelijkertijd afstoten met puntige pijlen waar het gif vanaf druipt?  Zo was dat bij ons.  We wisten dat we geen kans maakten.  Toch bleven we ons vastklampen.  Tot nu.  Vreemd genoeg voelt het aan als een opluchting, ondanks het hartzeer.  Gedaan met de grilletjes en de eisen, de huilbuien en scheldpartijen.  Gedaan ook met de verzoeningen in bed.

Het strand en de zee zijn er nog steeds maar de aanblik ervan knijpt me kapot.  Hield ik teveel van jou en te weinig van mijzelf?  Vurige zonsondergangen zullen er altijd wel zijn.  Ooit zal onze liefde ook uitdoven, tot er niks meer overblijft dan vage herinneringen.  Je hebt me pijn gedaan, dat weet je.  Ik jou ook.  Maar ik heb ook veel van je geleerd.  Door verliefd te worden, hevig te beminnen en daarna hevige pijn te lijden.  Ik draag je geen kwaad hart meer toe, je bent nu eenmaal een wilde ram.  Je maatje zal ik nooit zijn maar wie weet kom ik op een dag dineren in je nieuwe restaurant.  Wanneer mijn hart geheeld is en ons vuur voorgoed gedoofd is

01:26 Gepost door Foxy in Liefde | Permalink | Commentaren (4) |