21-10-07

Zen zijn


zetel  Het is zaterdagmiddag en ik lig in de zetel, geveld door een lichte longontsteking.  Ik wil hoesten maar elke samentrekking van mijn lichaam veroorzaakt helse steken in mijn rug.  Auw!  Warm houden, veel rusten en veel frisse lucht volgens de dokter.

Buiten vind ik het nu al erg koud.  De zon mag dan schijnen vandaag, toch wurm ik me rillend in mijn dikke wintermantel met (nep)bonten kap en dito mouwcufjes.  Met ijskoude handen kan je niet veel doen dus heb ik ook maar meteen mijn (nep)lederen handschoentjes aangetrokken en installeer ik me op een koude, betonnen ligstoel op de dijk.  Met zicht op zee en mijn boek op schoot.  Wanneer ik de groepjes jongeren voor me zie voetballen in hun korte short en tshirt voel ik me een beetje een softie maar wat dan, ik heb een ontsteking op mijn longen en dat verdient veel warms.  Zalig die gezonde, zuivere lucht hier bij mij aan zee. Gezonder toch dan in de stad.  Met zonnebril op richt ik met gesloten ogen mijn gezicht naar het zonnetje.  Purrrr, total relaxation.  Zo spint mijn kat ook wanneer hij in een straaltje zon ligt.

Het mooie weer lokt uiteraard een hoop mensen naar de kust en algauw lopen de dijk en 't strand vol.  Ik begin me te irriteren aan een stel lastige pubers die schunnigheden roepen in 't voorbijgaan.  Hoe komt het ook alweer dat ze om aandacht schreeuwen door onnozel te doen en andere dommejongemensendingens uit te vinden?  Omdat hun hormonen tilt slaan en iedereen dat moet weten, juist.

'Zen, Zen ..' denk ik bij mezelf en haal enkele keren diep adem om mijn innerlijke rust naar boven te halen.  Als een soort dunne, doorzichtige wand waardoor het geluid verstomd en irritaties wegblijven.  Na een paar uur heb ik 't nog steeds koud, vooral aan mijn kont die als bevroren aanvoelt.  Frisse lucht gehad, nu platte rust bij de chauffage.

Ik nog niet zo ver geoefend dat ik Zen kan worden bij elke situatie, overal en altijd.  Een zeur van een baas, een jaloerse collega, ongewenste avances van opdringerige binken, de lange wachtrij in de supermarkt, een blaffende hond van de buren die maar blijft doorgaan tot je er tureluut van wordt.  't Is erg relatief maar ik ben er nu eenmaal gevoelig aan. Niet iedereen stoort zich aan 't geluid van een lekkende kraan maar niemand kan de loeiende sirenes van een ambulance negeren.

Nu concentreer ik me op het negeren van de rommel op televisie.  Vooral op zaterdag.  Bestaat daar geen weblog over, waar we onze mening mogen uitspuwen?  Da's trouwens een nadeel aan terug single zijn, er is niemand om dingetjes te doen voor je wanneer je ziek bent, zoals films gaan huren of naar de bib gaan om je zoet te houden.

Kijk nu, Moulin Rouge is net begonnen. Heb die nog niet gezien. Nog kopje warme chocolademelk en spinnende kat naast me. Mijn lief, zijdezachte bolletje Zen.

Zo, het is zaterdagavond en we liggen in de zetel.  Purrr ..

20:54 Gepost door Foxy in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) |