29-03-05

Over de televisie, zeg eens:

Ben ik de énige die vind dat ...
 

  • videoclips op het randje na nog geen soft-porno zijn?  Zwarte rappers in bontjassen en behangen met goud en diamanten terwijl blote vrouwen rondom ze staan te schudden met hun kont.  Ook blonde vrouwen kunnen er wat van, halfnaakt worstelen in de boksring en dergelijke.  Mijn zus betrapte haar twaalfjarige terwijl hij zich zat af te trekken met TMF op tv.
  • Carrie Bradshaw van Sex 'n the City er soms uitziet als een traverstiet?
  • 'Four to the floor' van Starsailor het tofste liedje van dit moment is?
  • 'Et c'est parti' van Nadya het meest irritante liedje van het jaar is?
  • televisie meer en meer een afstompend effect heeft op mensen?  Friends heeft haast méér heruitzendingen dan ik ex-vriendjes heb.  En wat met al die reality shows op z'n Belgisch gelijk de Werf en Blok, de Pfaffs en de Planckaerts en Peking Express en alle BV's die dom gaan doen in Afrika of China?
  • je oftewel heel veel lef of heel weinig verstand moet hebben om elk beetje waardigheid te verliezen op nationale tv?  Ik verwijs hierbij naar 'De bevalling', waar vrouwen met hun benen open voor gans België liggen.  Ook interessant om zien zijn de metamorfoses die lelijke mensen doormaken vooraleer ze mogen paraderen op een catwalk voor hun naaste familie.  Ze zien er volgens mij volstrekt belachelijk uit op die trappen: 'iedereen keek naar mij en ik voelde me zo mooi!  Nu kan mijn leven echt, echt beginnen!'
  • reclame over waspoeder nu toch eens mag gedaan worden door een man?  Al jaren emancipatie en nog steeds worden vrouwen afgespiegeld als lastige huisvrouwen die wild worden van witte was.  Jonge en creatieve mensen moeten reclame-campagnes aanpakken zodat we afgeraken van die domme hersenspoelingen.
  • de belasting op boeken moeten verlaagd worden zodat meer mensen kunnen genieten van een goed boek in plaast van verfilmingen ervan?
  • men beter eens een programma zou komen over fit en gezond worden door door oefening in plaats van door snip and tuck?  Ik wed dat er nog dit jaar een Belgisch programma komt in de trend van Fat Camp.
  • ...

Wat kan ik zeggen .. ik mis de tijd van Dallas waarop je met het hele gezin in de zetel voor tv zat.  Toen was ik nog te klein om het te kunnen appreciëren, had ik het maar geweten ...

15:16 Gepost door Foxy | Permalink | Commentaren (9) |

27-03-05

My Braveheart

Toen ik in juli van het jaar 2000 over mijn nieuwe thuis vloog, werd ik meteen verliefd op wat ik zag door het raampje van het vliegtuig.  Ik werd verliefd op het land, de mensen, de taal en de mentaliteit.  God, ik hield van die taal.  Indien gesproken door de juiste mensen, wond het me zelfs op.  Sandra, mijn Belgische flatgenote, dacht er net hetzelfde over.  Ze smeekte taxi-chauffeurs om Schots te spreken, zo plat als ze wilden.  Nu vind ik er niets meer aan, maar toen was het ‘pure magic’.

 

Het duurde niet lang voor we erachter kwamen dat Schotten graag drinken.  We hadden erg snel een stamkroeg, waar we haast elke avond na het werk aan de bar hingen om ons bekend te maken met de lokale gewoonten.  Integratie noemden we het.  Omdat ik niet als een snob wou beschouwd worden, ruilde ik mijn koele Chardonnay voor lauw bier, wat ik naar binnen goot alsof ik nooit anders gedaan had.  Whisky dan.  Wat kan je erover kwijt, je moet het leren waarderen.  Ik geloof dat het Greta Garbo was die het whisky drinken ‘chic’ maakte.  Ik dacht: als het goed genoeg is voor Greta Garbo, dan is het goed genoeg voor mij.  Elke nacht strompelden we met z’n drieën naar huis, huilend van ’t lachen en elkaar vasthoudend voor stabiliteit.  Elke ochtend werden we wakker met een kater nog erger dan die van de nacht ervoor.

 

Twee maanden later werd ik weer verliefd.  Het gebeurde op een grijze en natte zaterdagavond in september.  Ik was allerminst in de stemming om uit mijn flanellen pyjama te komen, maar de lesbienne voerde me dronken en sleurde me mee naar de club.  De lesbienne was mijn andere flatgenote.

 

Mijn eerste cultuurschok: ik had nog nooit zoveel glitter, kralen en naakte huid gezien op een normale zaterdagavond.  Het leek wel Oudejaarsavond.  Het mag gezegd zijn, in België wordt het niet erg geapprecieerd wanneer je je een beetje anders kleed dan de rest.  In België kan je naar een dancing gaan met een wollen trui en jeans aan.  Maar dít!  Stevige meiden in maatje 34 gepropt zodat het vlees uit elke opening van hun weinige kleren puilde.  Big is beautiful hoor, maar hou het toch in toom!  Waarom moet je een rok aandoen die zo strak zit dat je de hele nacht moet blijven rechtstaan?  Dan die muiltjes met torenhoge hakken en één enkel riempje om je voet op zijn plaats te houden.  Pijnlijk!

 

Maar goed, ik moest integreren dus deed ik mee en bewoog me in de richting van de dansvloer.  Een lelijke jongeman met ruitjeshemd, witte sportschoenen en beladen met goedkoop goud, stond naast me te dansen alsof hij op pillen zat.  Zijn vettige haar was naar voor gekamd zoals alleen Britten dat doen.  Toen hij me zag, ontblootte hij langzaam een tandenloze grijns.  Ik zou net vertrekken toen iemand in mijn zij porde.  Ietwat onstabiel op mijn benen draaide ik me om.  Daar stond een man met olijfgroene ogen waar je in kon verdrinken, zonder goud of vettig haar.

 

‘Hi.  You work in the call center?’ hij stak zijn hand uit en ik glimlachte.

‘Yeah, you too?’

'Yes.  I'm Paul, Paul Blane.  I'm from Scotland.  What's your name?'  Een knappe Schot.

‘Foxy, from Belgium.’

‘So where’s your boy?’ hij wees naar waar de tandenloze jongen had gestaan, vóór hij op zoek ging naar een nieuw slachtoffer om te verblinden met zijn prachtige glimlach.

‘Oh he’s not my boy’, zei ik vlug.

'Good.  Wanna come to the bar with me for a drink?'  Hij lachtte en worstelde zich door de massa naar de bar, met mijn hand nog steeds in de zijne.

 

Alzo ontmoette ik mijn Braveheart.  Ik nam zijn onzekerheid voor sarcasme en ik lachte.  Ik dacht dat de verstikkende liefde tussen hem en zijn zussen een bevestiging van zijn zacht karakter was.  Ik was gevleid door zijn paranoïa en jaloezie.  Ik kwam elf kilo aan en wurmde me in strakke, roze topjes die hij voor me kocht.  Liefde tussen man en vrouw is al niet simpel op zich, liefde tussen twee culturen is het toppunt van integratie.  Op een dag wou het niet meer.  Hij zei dat ik geen respect voor zijn cultuur had toen ik een roze spijkerbroek naar zijn hoofd smeet.  We begrepen elkaar niet.  Maar ik heb wel Schots geleerd.



17:13 Gepost door Foxy | Permalink | Commentaren (7) |

26-03-05

Viva la Diva

Roodgelakte nageltjes met Chanel Rouge d’Amour, bruine mascara op de wimpers die haar ronde ogen omringen en parelen snoer om haar hals.  In haar tweedehandse Valentino-spijkerbroek – ‘Vintage’ zoals zij het uitdrukt - en rode sportschoentjes, kuiert ze aan mijn arm door de stad.  ‘Ik wil hier even zitten,’ zegt ze terwijl we langs een terras in de zon lopen. Ze wijst naar de stoelen met rood- en witgestreepte kussentjes. Ze kiest een tafel in het midden, bestelt koffie met extra melk, ‘graag opgewarmde melk anders wordt de koffie zo snel koud’, en zet haar grote, zwarte zonnebril op zodat ik haar ogen niet zie wanneer ze zegt: ‘Vertel eens liefje, wat heb jij allemaal gedaan de afgelopen week?’

‘Mama, dat heb ik je gisteren toch al allemaal verteld’, zucht ik.

Kopje koffie in de hand met pinkje omhoog zegt ze: ‘Ach ja, ik word ouder en vergeet alles zo snel.  Vertel het me dan nog een keer.’


Mijn moeder is een diva. Een gescheiden diva die leeft van een minimumtoelage. Wat haar niet belet om koket te zijn en van luxe te houden. Budgetluxe, vrijwel een contradictio in terminis.

‘Hoe doe je het toch?’, vraag ik haar, ‘Want ik kom amper rond met mijn salaris terwijl ik ook nog op zaterdag werk om bij te verdienen’.

‘Het gaat niet zozeer om wat je doet maar hoe je het doet. Jij drinkt koffie bij de Italiaan, ik drink ze bij MacDonald’s. Even lekker, alleen krijg ik ze in een papieren kopje en kost het me de helft minder. Jij legt veertig Euro neer voor een trui, ik koop er drie voor die prijs.’


Meestal heeft ze gelijk maar dat zeg ik niet want dan heeft ze zo’n zelfvoldane uitdrukking en daar hou ik niet van.  Ze weet dat ik het weet en da’s voldoende.  ‘Tja’, zeg ik maar.  Het is een feit dat ik veel geld uitgeef aan dingen die ik echt niet nodig heb.  Eergisteren nog kocht ik een broek enkel omdat ik me verplicht voelde tegenover de verkoopster die een zestal broeken voor me uit de etalage haalde.  Daar moet ik mee ophouden.  Zij wordt ervoor betaald, ik niet.

 

‘Jij bent een voorbeeldige consument en daarom zal je nooit rijk worden’, zegt mijn ma.

‘Dat zit dan in de familie want jij zwemt ook niet in het geld’, zeg ik.

En zo begint een heel subtiele machtsstrijd, niet merkbaar voor een buitenstaander maar wij voelen de spanning stijgen om gelijk te halen.  Uiteindelijk besluit ze met: ‘Elk doet met zijn geld wat hij wil, lieverd’.  En daarmee is de kous af.  Ze bemiddelt terwijl ik liever tot het uiterst ga.  Alhoewel we regelmatig in elkaar’s haren zitten tot zij uitroept dat ik toch zoveel meegekregen heb van mijn vader en niet genoeg van haar, vind ik dat we veel op elkaar lijken.  We zouden allebei liever doodgaan dan elkaar gelijk geven en we hebben allebei een uitstekend gevoel voor sarcasme.


‘Maar je leert het nog wel.  Eens je mijn leeftijd hebt zul je weten hoe je met geld moet om gaan.’

Dat bedoel ik net!  Altijd het laatste woord willend.  Ik laat me niet kennen en zeg: ‘Eens ik jouw leeftijd heb is het te laat om nog rijk te worden, denk je niet?’.

Uit ergernis neem ik een grote slok hete koffie en verbrand daarbij mijn mond.  ‘Gdvdmme!’, vloek ik terwijl ik vanbinnen haar de schuld geef.  Maar ze roept de ober en vraagt of hij heel snel enkele blokjes ijs kan brengen.  ‘Hier schat’, zegt ze en geeft mij het ijs aan, ‘steek dit in je mond, dat zal helpen tegen de pijn’.

Dankbaar stop ik een ijsblokje in mijn mond en bedenk hoe goed het is om een moeder te hebben die altijd gelijk heeft.

11:18 Gepost door Foxy | Permalink | Commentaren (5) |

12-03-05

Nog meer haar

Gezegend zijn zij die een goeie kapper hebben want zij zijn dun gezaaid.  Er was een tijd dat ik naar de kapper gaan als een vorm van verwennerij zag.  Ik vleide me graag in een luie zetel aan de wasbak en viel bijna in slaap terwijl men aan mijn haar zat, zo ontspannen was ik toen.  Nu zie ik naar de kapper gaan als een marteling te vergelijken met naar de tandarts gaan.  Misschien ga ik zelfs liever naar de gynaecoloog dan naar een kapsalon! 

Het begon allemaal mis te lopen toen ik voor de eerste keer mijn haar door een ‘professional’ liet kleuren want volgens mijn zus was dat zoveel beter dan die kleurspoelingen die je in het Kruidvat kunt kopen, van L’Oreal en co.  Professional my ass!  Ik kon haast niet meer ademen en mijn hoofdhuid brandde van het goedje dat die klootzak erop smeerde.  Volgens hem was dat normaal want ‘de eerste keer doet altijd pijn.’  Waar heb ik dat nog gehoord?

 

Toen ik twee uur later thuiskwam rende ik naar de spiegel en bij de aanblik van mijn haar barstte ik in tranen uit.  Mijn glanzende, donkere lokken waren veranderd in de kleur van een lapjeskat, een lapjes-straatkat: zwart, geel en oranje.  Mijn moeder kwam haastig op me af en nadat ze mijn hoofd bekeek, zei ze luchtig: ‘Ik vind het mooi!  Het heeft wel wat unieks.’

‘Mooi?  Mam, volgende week is het Kerstmis!  En ik moet zó naar buiten,’ en weer begon ik hard te huilen.

‘En dan?  Het ziet er toch feestelijk uit?’

Ik keek haar aan alsof ze gek was en zei nijdig: ‘Feestelijk voor met Carnaval.  Met Kerst hoor je er elegant uit te zien, zoals Jennifer Lopez, met subtiele kleurschakeringen.  Vind je dit subtiel??’

 

Rond mijn twintigste vond ik een kapper die me begreep, dacht ik.  Aanvankelijk probeerde hij niks wat ik niet wou en hij sneed altijd braafjes dezelfde snit, jaren aan een stuk.  Tot die keer dat ik een andere kapper bezocht had.

‘Ik herinner me niet dat ik je haar kleurde toen je hier laatst was,’ fronsde hij.

‘Nee, dat is van iemand anders.  Mijn vriendin en ik zijn naar Toni & Guy geweest toen we in London waren, mooi he?’

Dat had ik niet moeten zeggen.

‘Dus je bent vreemdgegaan?’, zegt hij met een bitter lachje.

‘Ehm, nee.  Ik wou gewoon eens iets anders proberen’, zeg ik zachtjes.

‘Vreemdgaan moet je duur betalen’ zal hij gedacht hebben want in plaats van de gebruikelijke veertig euro vroeg hij er zeventig.

‘Zeventig euro?  Voor een snit en brushing?’

‘Ik heb een balsempje op je haar gedaan en wat lak en mousse.  Indien je vaker kwam zou je weten dat de prijzen gestegen zijn he?’

 

Kappers.  Sadisten.  Ze krassen met een kam door je haar, knippen er teveel af of te weinig, ze doen er tóch iets op wanneer je zegt dat je geen gel wilt en je kunt er niks aan doen want zij hebben de macht, zij knippen.  Het zijn als gieren met een schaar in hun klauw.

 

Ik kom net van de kapper, een vrouw.  Toen ik goed en wel neerzat smeerde ze al iets op mijn hoofd, ‘een kleimaskertje om je haar gladder te maken’.  Elke spier in mijn lichaam was gespannen, zelfs mijn tenen, in afwachting van het resultaat.  Eerlijk is eerlijk, het zag er goed uit.  Het ZAG er goed uit want toen zij zag dat het goed was, zette ze er nog eens de schaar in, sneller dan dat ik stop kon roepen!  Met als resultaat dat mijn froufrou letterlijk verkipt is.  Was ze bang dat ik opeens te mooi zou zijn of wat?

Het ergste is dat ik tot op heden nog nooit heb durven zeggen wat ik er écht van vind.  Met welk nut, het is toch al verkloot!  Liever pijnlijk glimlachen en betalen dan dat ze er nog eens tien euro bijlappen uit wraak.

 

Wellicht zijn niet alle kappers zo erg, ik wil ze niet over één kam scheren.  Alleen, ik heb er nog niet één ontmoet die naar me luistert vóór ze er de schaar in zetten.

 

Nu ga ik een groot glas wijn drinken want ik heb het verdiend.  Tenslotte moet ik toch nog iéts van verwennerij hebben.  Schol, op de kappers.

18:06 Gepost door Foxy | Permalink | Commentaren (8) |

10-03-05

Het fameuze stokje

Omschrijf jezelf in 5 woorden
Sportief, Humor, Liefde, Ongeduld, Breekbaar

Wat vind je mooi aan jezelf?
Mijn wimpers en mijn rechterpinknageltje.

Hoe voel je je op dit moment?
Verloren.

Zou je iemand anders willen zijn?
Ik zou graag voor een weekje een man zijn, om te begrijpen hoe zij de dingen beleven.

Personen aan wie je dit stokje doorgeeft?
In de hoop dat ze ’t nog niet hadden: Yapede en Pinnie x

12:20 Gepost door Foxy | Permalink | Commentaren (4) |

Trouwen

Wanneer ik op bezoek ga bij mijn vader en diens gezin, voelt het alsof ik een andere wereld binnenstap.  Aangezien ik door mijn Vlaamse moeder opgevoed ben voel ik me niet echt verbonden met de Algerijnse cultuur.  Aan de deur word ik door zijn vrouw onthaald met vier kussen.  Mijn pa geef ik geen kus omdat de afstand tussen ons door de jaren groter en groter werd, zelfs tot op het punt dat hij zijn kerstkaartjes aan mij ondertekent met zijn naam in plaats van met ‘papa’.  De enkele keren dat we elkaar tegenkomen op straat houdt hij twee meter afstand wanneer hij even stopt om dag te zeggen, dus kussen zit er al helemaal niet meer bij voor ons. 

Daarom ben ik elke keer weer enorm stressy met verjaardagen en Nieuwjaar en zo.  Soms droom ik dat hij me knuffelt of zegt dat hij trots op me is.  Wanneer ik wakker word probeer ik zo snel mogelijk weer in slaap te komen zodat ik verder kan dromen, wat uiteraard nooit lukt.

 

Nadat hij me beleefd vraagt naar mijn gezondheid en algemene toestand, verdwijnt hij zodat ik alleen zit met zijn vrouw en drie kinderen.

 

‘En, hoe gaat het met je vriendje?’, vraagt ze met opgetrokken wenkbrauwen en een brede glimlach.  Ik ben opgelucht omdat we kunnen praten over iets dat me vertrouwd is en vertel dat we alletwee griep hadden maar dat hij niet kon thuisblijven van zijn werk, dat we vorige week naar Gent geweest zijn en de week daarvoor in Antwerpen en dat hij erg lief is.  Dat we sinds enkele dagen uit elkaar zijn laat ik achterwege.

‘Hoe?  Ik dacht dat hij ergens in Nederland woonde?’, ze kijkt verward.

‘Ah nee, dat was de vorige.  Ik ga al een tijdje met iemand anders uit hoor.’

‘Alweer een andere?  Foxy, wanneer ga je eindelijk trouwen?  Ik versta niet hoe je op je 26ste nog steeds niet getrouwd bent, je kunt die jongens je toch niet zo laten behandelen?’

 

Mijn vader is terug om me bij te springen en zegt:: ‘Dat werkt hier zo niet, ik heb je dat al uitgelegd.  Men leert eerst iemand kennen en pas wanneer je zeker weet dat je bij die persoon wil blijven, dan trouw je ermee.’

Dat beaam ik, ‘Klopt, en het goeie nieuws is dat vrouwen dat ook mogen doen.  Als je trouwt nog voor je met elkaar geslapen hebt, dan zit je vast aan die persoon zonder te weten wat voor vlees je in de kuip hebt.  Sommige mensen trouwen zelfs nooit, niet iedereen gelooft in één partner voor de rest van je leven.’

 

Ze trekt een vies gezicht bij de gedachte alleen al.  Mijn vader is haar eerste en énige man en ik denk niet dat ze in Algerije seksuele opvoeding krijgen of over seks praten met hun partner.  De passie is tussen hen allesinds ver te zoeken, ik heb hem haar eigenlijk zelfs nooit zien aanraken of lief naar haar kijken.

 

Wanneer ze voor de zoveelste keer ernstig voorstelt om een man te regelen voor me, schiet ik voor de zoveelste keer in de lach.  ‘Nee bedankt, het lukt me wel.  Liever gelukkig alleen dan ongelukkig met twee.’

 

Ik heb trouwens pas besloten om nooit te trouwen.  Stel je voor dat je de rest van je leven vastzit aan iemand die niet weet hoe lief te hebben.  Dat is pas een nachtmerrie.



11:42 Gepost door Foxy | Permalink | Commentaren (2) |

01-03-05

Voor de kick

Ik ben altijd vragende partij als het om uitproberen van nieuwe dingen gaat.  Omdat mijn leven al voor negentig procent bestaat uit routine, hou ik er graag een minimum aan opwinding in.  Het uitproberen en aanleren van iets dat ik nog niet gedaan heb is dan ook een prima manier om wat verandering in mijn o zo voorspelbare dagen te brengen.


Zo heb ik eens les genomen om te leren kunstschaatsen en een cursus buikdansen gevolgd. Het schaatsen deed ik met mijn zus en een andere vriendin. Het bleek dat ik een erg goed gevoel voor evenwicht had en ik kon prima schaatsen. Tenminste, als ik niet naar mijn zus keek want die gleed meer plat op haar buik dan dat ze schaatste. Arm kind, het ijs zat in d’r haar,  haar knieën kleurden paars van het vallen en ik stond daar maar te lachen. My God, that was fun.


Dan dat buikdansen. Omdat ik deels Algerijns ben heb ik wel wat met Arabische culturen. Daarbij vind ik het gewoon erg sensueel.  Omdat ik het graag wilde leren om een potentiële huwelijkskandidaat mee te betoveren, sleurde ik mijn vriendin mee naar een cursus Egyptian bellydancing.  De tuttebel die les gaf had helemaal niks te maken met Egypte.  Ze was Brits en beet ons toe in een bekakt Engels.  Na ja, ze klampte wel iedereen vast om koopwaar aan te smeren.  Ondanks haar outfit en sjawls en zilveren castañettes kon ze trouwens helemaal niet buikdansen.  En ondanks de teleurstelling toch weer goed gelachen.  Vooral toen we moesten ‘squatten’ waardoor mijn broek scheurde aan mijn kont.  Squatten is zo diep mogelijk hurken zonder dat je hielen van de grond gaan.  Draag nooit strakke kledij als je gaat buikdansen.


Gisteren deed ik mee met de steples op de gym. Nu is het niet voor het eerst dat ik step, integendeel.  En alhoewel ik geen dancing queen ben heb ik toch een uitstekend gevoel voor ritme.  Maar dát!  Da’s geen step, da’s dansen ROND en OVER de step.  My God!  Ik had het gevoel dat de hele zaal om me heen danste terwijl ik in het midden van dat alles VOL-LE-DIG uit de maat strompelde.  Nog nooit voelde ik me zo lomp.  Ik doe dan ook nooit meer mee met die steples.  Laat mij maar hardlopen op het strand, daar ben ik beter in. Of buikdansen, met van die belletjes om mijn heupen.


In het najaar ga ik voor een maand naar Australië, helemaal alleen. Daar wil ik leren golfsurfen. Dat zal pas een kick zijn. Ik moet alleen nog leren met mijn spinnenangst om te gaan zodat ik niet aan het plafond zit wanneer ik er één zie.  Australië is namelijk het meest dichtbevolkte land wat spinnen betreft en sommige ervan zijn géén spinnetjes om even snel weg te blazen. Een vriend van een vriend van me die thuis vogelspinnen heeft stelde voor om eens één op mijn hand te zetten. ‘Dan zul je zien dat het eigenlijk erg rustige wezens zijn en zul je nooit meer bang zijn voor spinnen. Misschien koop je er dan zelf wel één als huisdier.’  Een spin kopen?  Zelfs indien elke winkel in België gesloten was op koopjesdag behalve de spinnendiscount, zou ik nog niet overwegen om een spin te kopen.  Zelfs geen speelgoedspin.  Misschien een suikerspin.


‘Ehm .. nee dank je.’  Ik word bleek bij de gedachte aan een harige tarantula op mijn schoot.  Sommige dingen zal ik nooit uitproberen.  Dit is er één van.





17:45 Gepost door Foxy | Permalink | Commentaren (6) |