01-02-05

Mijn eerste liefde

Mijn moeder beweert dat ik vroeger zo schuchter was dat ik tegen haar fluisterde in plaats van gewoon te praten.  ‘Je antwoordde niet wanneer men je iets vroeg, ik kon soms wel door de grond zakken’, vertelt ze.  Mijn zus schaamde zich voor me wanneer de slager me een ‘schelletje worst’ aanbood, omdat ik die niet durfde aan te nemen.  Dus stond ik hem gewoon aan te kijken vanonder mijn lange donkere wimpers zonder mijn mond open te doen.

‘Ik was vier jaar!  Iedereen was stukken groter dan ik en ik voelde me geïntimideerd.  Of anders wilde ik gewoon niet praten tegen ze.  Je zegt toch altijd dat ik toen al een eigen wil had?’

‘Geïntimideerd ja, wij door jou!  Thuis had je een grote mond maar van zodra er iemand anders bij was klapte je dicht.  Geen wonder dat iedereen je zo lief en schattig vond.’

 

Toen ik elf was zat ik in het vijfde leerjaar van een katholieke lagere school in Oostende.  De directrice van onze meisjesschool was Zuster Annie.  Elke schooldag begon met een Onze-Vader en eindigde met een Weesgegroetje, iedere woensdagmorgen was er mis en op vrijdag kwam de pastoor ons onderwijzen over hoe je een beter mens kon zijn door Chistus te volgen.  Zelfs in die tijd was ik nog een extreem bedeesd meisje dat over overliep van twijfels over mezelf en over het leven.

 

Vooral wat het andere geslacht betrof was ik erg onzeker.  Wanneer ik een stelletje jongens zag staan, stak ik de straat over om zo onopgemerkt mogelijk langs te gaan.  Ik bestierf het wanneer ze net op dat moment luid lachten want dat zou vast betekenen dat ze het over mij hadden.  Gek van de gedachte dat mijn rok vanachter vasthing in mijn onderbroek of zoiets, liep ik haastig verder zonder op te kijken.

 

Toen werd ik verliefd.  Mijn liefje was een jaar ouder dan ik.  Hij zat op de middelbare school, in het gebouw dat door een grote speelplaats gescheiden werd van het onze.  Ik keek met verlangen uit naar de lunchpauze zodat ik bij hem kon zijn en hem vol liefde aankijken terwijl hij met zijn vrienden praatte.  Hij was zo knap en lief en grappig.  Af en toe keek hij mijn richting uit, waarop de vlinders in mijn buik als gek tekeergingen.

 

Ik weet zeker dat hij niet eens wist dat ik bestond maar dat weerhield me er niet van om dagelijks te fantaseren over Oliver, mijn vriendje, mijn held die me uit de klas zou schaken om zijn liefde te verklaren op het strand, me daarbij hartstochtelijk kussend.  Het liefst bij zonsondergang.  Ik krijg nog steeds kippenvel wanneer ik denk aan hoe passioneel mijn dromen toen al waren.

 

In die tijd was ‘Oliver & Co’ net uit, een Walt Disney animatiefilm over een straatkat – Oliver – en zijn vriendjes.  Die film heb ik zes keer gezien.  Ik gaf al mijn zakgeld uit aan nutteloze spullen van ‘Oliver & Co’ omdat ik ervan overtuigd was dat dat me op de één of andere manier verbond met hem.  Heel toevallig raakte ik goed bevriend met een meisje van wie de beste vriendin in Oliver’s klas zat.  We schreven elkaar dagelijks brieven gevuld met onzin, rode lipafdrukken met ‘Kiss’ in dikke letters erdoor en prentjes van knappe acteurs die we uit ‘Joepie’ knipten.  Op de enveloppe plakten we stickers met ‘I love boys’ erop en dergelijke puberale shit.  Ik hield niet van jongens, ik hield alleen van Oliver.

 

Het spreekt vanzelf dat we niet schreven over de preek van meneer pastoor of de geschiedenisles, we stelden elkaar liever vragen als ‘wie vind jij de knapste jongen uit de school’ en ‘met wie wil jij het aan hebben’.  Ik raapte al mijn moed samen en met trillende handen schreef ik dat ik Oliver de tofste van allemaal vond.  De volgende dag kwam ze grijnzend naar me toe.  ‘Nu ben je echt mijn beste vriendin want ik weet je geheimpje.’

Ik lette niet echt op haar want ik was de speelplaats aan het afspeuren naar mijn geliefde.

‘Welk geheim?’, vroeg ik verstrooid.

‘Dat je verzot bent op Oliver’, ze fixeerde haar ogen op mijn gezicht.

‘Dat ben ik niet!  Doe niet zo dom, je vroeg me wie ik de knapste van de school vond en Oliver was toevallig de eerste die bij me opkwam omdat jouw vriendin in zijn klas zit!’

Ik weet niet hoe rood ik werd maar ik weet wel dat ik nog steeds slecht kan liegen dus er was geen ontsnappen aan.

‘Kalm aan, het is ons geheim.  Ik vertel het hem echt niet hoor’, lachte ze.  ‘Maar ik heb gelijk, is het niet?’

‘Ik vind hem wel OK.  Dat betekent toch niet dat ik verzot op hem ben?’

‘Gewoon OK of erg OK?’

Ik nam een diepe ademhaling.  ‘Erg OK.  Kunnen we er nu over ophouden?’

Een deel van me wilde wel dat ze het hem zou vertellen maar indien ze dat deed zou hij me hoogst waarschijnlijk met zijn vrienden uitlachen en zou ik nooit meer naar buiten durven.  Toch was ik benieuwd.  Ze zweeg echter als een graf en er gebeurde niks.  Oliver heeft het nooit geweten.

 

Twee jaar heeft mijn verliefdheid geduurd, tot hij van school veranderde en ik hem niet meer zag.  Een poos later werd ik smoorverliefd op Tom.  In principe hetzelfde verhaal, ik at twee Tom Poezen per dag en kwam een paar kilo’s bij.  Ik idealiseerde hem en beefde wanneer hij me voorbij liep maar daar bleef het bij, we hebben geen woord gewisseld.  Zo ging het door met verschillende jongens tot ik vijftien werd en uiteindelijk mijn maagdelijkheid verloor aan een Franse garçon van negentien.  Op school haalde ik uitstekende punten voor Frans, buiten school gaf ik me over aan de liefde.  Voor ‘t eerst gekust, voor het eerst seks gehad en na een jaartje voor het eerst mijn hart gebroken.

 

Voor twee van de drie ben ik sindsdien altijd te vinden, maar dat hartzeer is telkens weer even erg als die eerste keer.  Dan ga ik onnodige spullen kopen om de leemte te vullen of zoete taartjes eten om het leed te verzachten.  Waar zou ik díe gewoonte opgepikt hebben?





20:30 Gepost door Foxy | Permalink | Commentaren (8) |

Commentaren

Gek hé, dat taartjes een troost kunnen zijn.

Gepost door: Yapede | 01-02-05

Reageren op dit commentaar

Die eerste liefde vergeet je gewoon nooit...

Gepost door: N. | 01-02-05

Reageren op dit commentaar

Eigenlijk.. was mijn eerste liefde Don Johnson ten tijde van Miami Vice maar daar loop ik niet graag mee te koop .. ; )

Foxy x

Gepost door: Foxy | 01-02-05

Reageren op dit commentaar

ik ga ecth beginnen denken dat midtwintiger worden een scharnierleeftij dis, nog een die en balans van zijn heu haar "jeugd" zit op te maken...
en naar welke katn helt ze?
Lord cms :-)

Gepost door: cms | 01-02-05

Reageren op dit commentaar

. Fijne tekstjes. Ik ben er op tijd bij om nog niet te veel inhaalwerk te hebben. =o)

Gepost door: Coltrui | 02-02-05

Reageren op dit commentaar

Alweer mooi geschreven

Gepost door: Péke | 02-02-05

Reageren op dit commentaar

Ik stop me nu al meer als 4 maand vol met vanalles en de pijn wil niet overgaan... :s

Gepost door: steffie | 02-02-05

Reageren op dit commentaar

*°*°° Heel fijne verhalen,knap geschreven, ze nemen je mee ;-) blij dat ik de tip kreeg om hier eens te komen neuzen.

Gepost door: zuchtje | 02-02-05

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.