30-01-05

Mister Maybe

Terwijl ik nerveus een tijdschrift doorblader werp ik vluchtige blikken op de rode Nokia die voor me op tafel ligt.  Ik zucht.  Hij belt niet.  Ik sta op en loop naar het raam.  Dan betrap ik mezelf erop dat ik het drukke woensdagse verkeer scan naar een zwarte Renault.  Zijn Renault.  Mensen zeggen soms hardop dat iets niet zal gebeuren in de hoop dat het net wel gebeurt, alsof ze God te slim af willen zijn.  Zo gaat het toch vaak, net wanneer je je schikt in de gedachte dat het zwart is, wordt het opeens wit.   De ironie van het leven.  Dus neem ik me luid voor om niet meer te antwoorden, al belt hij nu, op dit moment nog.  Meteen hou ik even heel bijgelovig mijn adem in.  Niks.  Goed, als hij binnen het uur nog niet gebeld heeft dan wil ik hem nooit meer spreken.

 

Ik plof terug in de zetel en pak de afstandsbediening beet, waarmee ik afwezig begin te zappen.  Vanuit mijn ooghoeken blinkt de telefoon.  Waarom belt hij niet?  Misschien hapert er wat aan mijn telefoon, misschien probeerde hij me al de hele tijd te bereiken maar geraakt hij niet door!  ‘Mam, met mij.  Kan je me heel even opbellen want ik denk dat mijn mobieltje het niet meer doet.’  Enkele seconden later begint het mobieltje luid te vibreren.  Teleurgesteld dat het ‘maar’ mijn moeder is neem ik op.  ‘Nee, hij is niet stuk.  Ja, alles gaat goed.  Ik hoor je klaar en duidelijk.’

 

Even duidelijk als toen hij eergisteren zei dat hij gisteren zou bellen.  ‘Ik vind je superlief en ik ben erg graag bij je.  Maar ik ben niet klaar voor een relatie.  En toch wil ik je niet kwijt.  Ach, ik weet het niet liefje.  Ik weet niet wat ik wil.’  Ik antwoord dat ik evenmin op zoek was  naar een relatie of iemand die mijn vrijheid beteugelt, maar dat ik het tegelijkertijd niet erg zou vinden om hem wat vaker te zien.  Waarop hij zucht en me beteuterd aankijkt.  ‘Weet je wat?’, zeg ik, ‘laten we er gewoon een streep onder trekken want ik heb geen zin meer om enkel jouw afspraakje te zijn op maandag, om vervolgens de rest van de week niks meer te horen van je.’  ‘Maar ik wil er geen streep onder trekken!  Ach Furby, ik kan je toch geen loze beloftes maken?  Op z’n minst ben ik eerlijk met je en dat weet je.  Ik zit gewoon erg in de knoop met mezelf en heb zoveel aan m’n hoofd de laatste tijd dat ik er bijna gek van word.  Kan ik je morgen bellen om hier verder over te praten?’  Ik bijt mijn tanden op elkaar en zeg: ‘we zien wel.’  Wanneer hij wegrijdt springen de tranen in mijn ogen.  ‘Ciao ciao’, fluister ik.

 

Op donderdagochtend haal ik opgelucht adem.  Nu ik weet waar ik sta in deze zogenaamde relatie kan ik rustig mijn routine terug oppikken zonder nog één enkele gedachte aan hem te spenderen.  Ik zal me op mijn werk storten, eindelijk met die studie beginnen en met de energie die ik over heb ga ik nog meer naar de gym en hardlopen op ’t strand zodat ik nóg fitter word.  En in het weekend ga ik uit, elk weekend nieuwe mensen leren kennen en telefoonnummers verzamelen.  Dan steek ik ze in een kom en vis er één uit, voor dát weekend.  Ja, dat ga ik doen.

 

Het is vrijdag en ik heb nog steeds niks gehoord van 'm.  Niks.  Nada.  Niet dat ik erop zit te wachten.  Absoluut niet.  Ik bedoel maar, het is niet zo dat ik voortdurend naar mijn mobieltje kijk.  Ik neem 'm zelfs niet meer mee naar de WC.  Ik begrijp er niks van, als ik zeg dat ik iemand ga bellen dan doe ik dat altijd tenzij ik iemand kwijt wil.  Maar dat merk je dan ook wel aan mijn gedrag want ik ga niemand innig kussen en knuffelen wanneer ik niks om die persoon geef, laat staan dat ik er op regelmatige basis seks mee heb.  Ik apprecieer de ruimte die hij me geeft om te doen wat ik wil, wanneer ik het wil en met wie ik het wil.  Zonder liegen en bedriegen welliswaar.  Ik had er perfect mee kunnen leven indien we elkaar zagen wanneer we dat beide wilden zonder verdere verplichtingen.  Alleen, we zien elkaar pas wanneer HIJ er zin in heeft.  Als het hem alleen om de seks te doen is, waarom staat hij er dan op dat we als lepeltjes in elkaar slapen?  Ach barst, ik heb hoofdpijn.  Letting go and moving on.  Next please!

 

Zondag klotendag.  Moeilijker dan ik dacht.  Werd vanochtend om vijf uur wakker door het lawaai van gebroken glas.  Ik droomde dat hij me opbelde dus greep ik naar mijn mobieltje op het nachtkastje.  Ik stootte daarbij een glas water om dat op de grond viel.  Klaarwakker.  Ben opgestaan om kuttelefoon in de kast onder een stapel truien te proppen en meteen terug in bed gekropen, dat trouwens heerlijk naar slaap ruikt.  En een beetje naar hem.  Tien minuten later telefoon terug uitgehaald en naast me gelegd in bed.  Je weet maar nooit.  Kon niet meer slapen en bleef ruim twee uur liggen nadenken.  Stapte net uit bed, midden in de plas water van zonet.  KUTHUMEUR.

 

Het is niet dat ik hem nog WIL zien, ik vind alleen dat hij wel had kunnen opbellen zodat ik hem kan zeggen DAT HIJ MOET OPROTTEN.  Is dat te veel gevraagd?  Ik dacht van niet.

 

Opnieuw maandag en precies een week geleden dat ik hem voor het laatst zag.  Ik doe boodschappen en rijd langs de straat waar hij woont, al is het kilometers van de supermarkt.  In de auto zet ik U2 op omdat ik weet dat hij U2 in zijn auto speelt en op een bepaalde manier voel ik me daardoor met hem verbonden.

In de supermarkt haal ik een fles wijn en drink ‘m thuis op, in de sofa bij kaarsjeslicht.  Wanneer ik dronken genoeg ben om net niet in tranen van zelfmedelijden uit te barsten, neem ik mijn telefoon en lees het laatste berichtje dat hij me zond, anderhalve week terug.  Ik wis het.  In mijn adresboekje kras ik met een balpen over zijn nummer zodat het onleesbaar wordt.  Huilen doe ik niet maar ik voel me niet prettig.

 

Ik mis hem.

 

Een maand later krijg ik een SMS van een onbekend nummer.  Zou het?

Ik druk op bericht lezen.  ‘Dag Furby, alles goed met jou?’

Mijn buik kriebelt en ik denk al aan wat ik kan antwoorden.  Maar dan denk ik aan de voorbije weken vol twijfel en onzekerheid.  Ik druk op bericht wissen.  Ik aarzel.  Als ik dit bericht wis, ben ik zijn nummer voor altijd kwijt.  Wissen bevestigen?   Nee .. .  Ik zucht.  ‘Dag liefste’, zucht ik, tegen beter weten in.  Hier gaan we weer.

21:03 Gepost door Foxy | Permalink | Commentaren (4) |

Commentaren

Net of ik naar een aflevering van 'sex & the city' zit te kijken. :-) Gelijkaardige situaties aldaar. Hilarisch... alleen weet ik niet of het zo fijn is om dit ook werkelijk mee te maken. :s

Gepost door: N. | 01-02-05

Reageren op dit commentaar

alsof ik het heb geschreven, misschien dezelfde persoon.....?

Gepost door: moos | 19-02-07

Reageren op dit commentaar

i luv our style awel zeg dat is toch iets je heb echt talent i want more ... XxX

Gepost door: willy | 23-02-09

Reageren op dit commentaar

ongelooflijk ik heb en maak nog steeds exact hetzelfde mee. Het doet wel heel veel pijn zelf na 6 jaar, ik word hier ziek van.

Gepost door: carine | 08-06-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.